psychosynthese
Psychosynthese
Manifestaties van de menselijke psyche, zoals creatieve verbeelding, intuïtie, aspiratie, genialiteit, zijn feiten die net zo reëel en belangrijk zijn als de geconditioneerde reflexen, spirituele drijfveren of spirituele verlangens zijn net zo reëel, fundamenteel en essentieel als seksuele en agressieve drijfveren; ze mogen niet worden gereduceerd tot sublimatie of pathologische vervorming van de seksuele en agressieve componenten van de persoonlijkheid – hoewel in veel neurotische gevallen dergelijke elementen natuurlijk ook aanwezig zijn. (Assagioli, 1965)
Roberto Assagioli, de oprichter van Psychosynthese en een van de eerste psychoanalytici in Italië, was een visionair die de zaden zaaide van veel huidige ideeën en methoden in de Transpersoonlijke Psychotherapie. Als de dialectiek tussen Freud en Jung kan worden gekarakteriseerd als die van een spanning tussen ego en ziel, dan was Assagioli’s visie om een derde element in de psychotherapie te brengen, namelijk de geest.
Het spirituele domein biedt een meta-niveau kader van waaruit fenomenen kunnen worden begrepen die psychologisch worden ervaren, maar die de psychologische verklaring lijken te overstijgen. Vanuit dit kader stelde Assagioli een ‘Hoger’ of transcendent Zelf voor, dat een bron van inspiratie was voorbij het persoonlijke zelf. Psychosynthese brengt verschillende oriëntaties in psychotherapie samen – Psychoanalyse, Humanistische Psychologie en Transpersoonlijke Psychologie.
In grote lijnen kunnen we zeggen dat deze zich bezighouden met het verleden, het heden en de toekomst en worden weerspiegeld in Assagioli’s kernmodel dat het menselijk bewustzijn differentieert in het Lagere, Middelste en Hogere Onbewuste.
Het Lagere, dat verband houdt met psychoanalyse, leidt tot een analyse van oorsprongen, het Middelste, dat verband houdt met Humanistische Psychologie, richt zich op het hier-en-nu en het Hogere, dat verband houdt met Transpersoonlijke Psychologie, leidt tot het verkennen van toekomstige mogelijkheden.
Deze driedelige differentiatie vormt de structurele basis van Psychosynthese Psychotherapie. Psychosynthese is een inclusieve psychologie in plaats van een reducerende. Assagioli’s wortelmetafoor was het idee van synthese, dat begint vanuit de premisse dat we in wezen heel zijn in onze natuur – niet goed of perfect, maar heel. Welke fragmentatie, vervreemding en splitsing we ook hebben ondergaan om psychologisch te overleven, het spirituele zelf roept ons naar onze genezing.
Het vasthouden van twee tegenovergestelde kanten totdat een synthese op een hoger niveau ontstaat, is een dialectisch proces dat sinds de tijd van Aristoteles bekend is. Psychosynthese past het toe als een hulpmiddel voor de transformatie van de persoonlijkheid. Het groeiende bewustzijn in het psychotherapeutische veld dat er geen juist antwoord of methode is, leidt ons tot de noodzaak van flexibiliteit van de kant van de psychotherapeut.
De schoonheid van Psychosynthese Psychotherapie is dat het inclusief is en eerbiedig voor verschillen. Er worden een breed scala aan methoden gebruikt om te voldoen aan de diversiteit van behoeften die door verschillende mensen worden gepresenteerd, of ze nu lijden aan vroege verwondingen, neurotische conflicten of existentiële vragen over wie ze zijn en waar hun leven naartoe gaat.
De verbeelding is het medium waardoor veel processen in Psychosynthese Psychotherapie plaatsvinden. We benadrukken de verkenning van het symbolische proces door het gebruik van creatieve visualisatie en mentale beelden. Naast het vergroten van het bewustzijn, is er de ontwikkeling van het vermogen om te Willen. Assagioli hechtte veel waarde aan mensen die leerden de uitdagingen aan te gaan die het leven hen stelde – de zegeningen van obstakels noemde hij ze.