Neuro-Linguïstische Psychotherapie (NLPt) is een systemische, imaginaire methode van psychotherapie met een integratief-cognitieve benadering. Het belangrijkste idee van Neuro-Linguïstische Psychotherapie (NLPt) is het doelgerichte werken met een persoon, waarbij bijzondere aandacht wordt besteed aan zijn/haar representatiesystemen, metaforen en relatie-matrices. Tijdens het therapeutische werk in NLPt wordt zowel de verbale als analoge vormgeving en de integratie van de uitingen van iemands leven en digitale informatieprocessen gelijkelijk behandeld. Het doel van de methode is om mensen te begeleiden en te ondersteunen zodat ze ecologisch compatibele doelen kunnen bereiken.

Verder helpt de methode om de subjectief goede bedoelingen die ten grondslag liggen aan de symptomen van ziekte en/of disfunctie te positioneren, zodat oude fixaties over innerlijk en uiterlijk onproductief gedrag en overtuigingen kunnen worden gedissocieerd en nieuwe subjectief en intersubjectief gezonde gedragingen en overtuigingen kunnen worden vastgesteld en geïntegreerd.

Vanwege de acceptatie van NLP en NLPt-concepten door andere psychotherapiescholen in de jaren 90, evenals de creatie van een holografisch integratieve NLPt-theorie, vergeet een gemiddeld goed opgeleid en gespecialiseerd publiek vaak – vanwege een begrijpelijke politieke positionering van de gevestigde belangen van de verenigingen tegenover jongere scholen – dat NLPt met succes werd doorgegeven over drie generaties van psychotherapeuten, en dat de theorie van deze methode – vergeleken met andere scholen – een nog langere traditie heeft die nu goed is gevestigd en overal in Europa wordt beoefend.

De vorming van de Neuro-Linguïstische Psychotherapie (NLPt) is gebaseerd op vijf traditionele theorieën die op verschillende historische momenten zijn gecreëerd, die complementair aan elkaar zijn, en het is gebaseerd op een veronderstelling die voortkomt uit het modelleringsproces:

• De cybernetica van de Theorie van de Geest door Gregory Bateson, in het bijzonder van de logische niveaus van Leren en van de Unified Field Theory als een verdere ontwikkeling door Robert Dilts.
• De sociaal-cognitieve Theorie van Leren door Albert Bandura samen met de Modelleringsbenadering, verbeterd in de praktijk door Richard Bandler en John Grinder.
• De Transformationele Grammatica opgericht door Noam Chomsky en de postulaten geavanceerd door Alfred Korzybski’s concept van tijdsbinding, en Glasersfeld’s, die dienden als basis en de linguïstische modellen ontwikkeld door Bandler en Grinder beïnvloedden.
• De veronderstelling van een fundamentele oriëntatie van menselijk handelen naar doelen (Pribram, Galanter, Miller, TOTE, 1960)
• De theoretische geschriften van William James die de inherente sensorische representatiesystemen benadrukken als basiselementen van informatieverwerking en subjectieve ervaring.
• De veronderstelling van het bestaan van functionele en onafhankelijke delen van iemands identiteit die bewuste en onbewuste proceselementen omvatten, voortkomend uit de praktijk van het modelleren van de werken van Fritz Perls, Virginia Satir en Milton Erickson.