lichaamsgerichte psychotherapie
Oorsprong en Ontwikkeling
Lichaamsgerichte psychotherapie is een aparte “mainstream” tak van psychotherapie binnen het veld van psychotherapie, met een lange geschiedenis en een grote hoeveelheid literatuur en kennis gebaseerd op een solide theoretische positie. Het omvat een andere en expliciete theorie van de werking van lichaam en geest, die rekening houdt met de complexiteit van de kruispunten en interacties tussen lichaam en geest.
De gemeenschappelijke onderliggende veronderstelling is dat het lichaam de hele persoon is en dat er een functionele eenheid is tussen geest en lichaam. Het lichaam betekent niet alleen het “soma” en dat dit op een bepaalde manier gescheiden is van de geest, de “psyche”. Veel andere benaderingen in psychotherapie raken dit gebied (bijv. psychosomatiek). Lichaamsgerichte psychotherapie is anders omdat het deze eenheid als essentieel en fundamenteel beschouwt.
Elke benadering van de geest omvat daarom ook het lichaam, de facto; en elk aspect van het lichaam beïnvloedt en wordt beïnvloed door de geest, en niet alleen door de hersenen. Lichaamsgerichte psychotherapie omvat een ontwikkelingsmodel; een theorie van persoonlijkheid; hypothesen over de oorsprong van stoornissen en veranderingen; evenals een rijke verscheidenheid aan diagnostische en therapeutische technieken die worden gebruikt binnen het kader van de therapeutische relatie. Er zijn veel verschillende en soms vrij aparte benaderingen binnen lichaamspsychotherapie, net zoals er binnen de andere hoofdstromen van psychotherapie zijn.
Lichaamsgerichte psychotherapie is wetenschappelijk onderbouwt, die zich in de afgelopen zeventig jaar heeft ontwikkeld uit de resultaten van onderzoek in biologie, antropologie, proxemiek, ethologie, neurofysiologie, ontwikkelingspsychologie, neonatologie, perinatale studies en vele andere disciplines. Er zijn veel onderzoeksprojecten binnen lichaamspsychotherapie, en nog veel meer die het ook informeren.
Het bestaat ook als een specifieke therapeutische benadering met een rijke wetenschappelijke basis op een expliciete theorie. Lichaamsgerichte psychotherapie is ook een benadering die een hoog niveau van kennis, vaardigheid en bewustzijn van non-verbale communicatie, subtiele lichaamssignalen, diagnostiek en processen, emotionele ergonomie, psychosomatiek, enzovoort vereist.
Er zijn ook een breed scala aan technieken die worden gebruikt binnen Lichaamsgerichte psychotherapie en sommige hiervan zijn technieken die op het lichaam worden gebruikt, zoals aanraking, beweging en ademhaling. Er is daarom een link met sommige lichaamsbehandelingen, somatische technieken en sommige complementaire medische disciplines, maar hoewel deze ook aanraking en beweging kunnen omvatten, en mogelijk zeer psychotherapeutisch kunnen zijn, zijn ze ook heel verschillend van lichaamspsychotherapie, omdat ze niet passen binnen de reikwijdte, diepte en trainingsvereisten van het veld van psychotherapie.
Lichaamsgerichte psychotherapie erkent de continuïteit en de diepe verbindingen waarin alle psycho-corporal processen in gelijke mate bijdragen aan de organisatie van de persoon.
Er is geen hiërarchische relatie tussen geest en lichaam, tussen psyche en soma. Ze zijn beide functionerende en interactieve aspecten van het geheel.
Historisch gezien is Lichaamsgerichte psychotherapie enigszins gemarginaliseerd door enkele van de meer traditioneel geaccepteerde takken van psychotherapie; mogelijk vanwege historische en maatschappelijke anathema’s over aanraking. Deze positie is nu echter zelf meer gemarginaliseerd en lichaamspsychotherapie, met zijn lange en rijke geschiedenis, zijn kennis en zijn specifieke perspectieven, wordt steeds meer geaccepteerd, gevalideerd en gezocht door andere takken van psychotherapie.
Lichaamsgerichte psychotherapie is wetenschappelijk gevalideerd door de E.A.P., net als een aantal van de verschillende modaliteiten binnen deze hoofdstroomtak van psychotherapie