Intergratieve therapie
Integratieve Psychotherapie
Integratieve psychotherapie omarmt allereerst een specifieke houding ten opzichte van de praktijk van psychotherapie, die het belang van een verenigende benadering van personen bevestigt. Een belangrijk aandachtspunt is het adequaat en effectief reageren op de persoon op emotioneel, spiritueel, cognitief, gedragsmatig en fysiologisch niveau. Het doel hiervan is om integratie te faciliteren, zodat de kwaliteit van het zijn en functioneren van de persoon in de intrapsychische, interpersoonlijke en sociaal-politieke ruimte wordt gemaximaliseerd, met inachtneming van de persoonlijke grenzen en externe beperkingen van elk individu.
Binnen dit kader wordt erkend dat integratie een proces is waaraan therapeuten zich ook moeten committeren. Daarom ligt de focus op de persoonlijke integratie van therapeuten. Hoewel persoonlijke groei bij de therapeut essentieel is, moet er ook een toewijding zijn aan het nastreven van kennis op het gebied van psychotherapie en aanverwante gebieden.
De EAIP definieert als “integratief” elke methodologie en integratieve oriëntatie in psychotherapie die een conceptueel coherente, principiële, theoretische combinatie van twee of meer specifieke benaderingen verduidelijkt of ontwikkelt, en/of een model van integratie op zich vertegenwoordigt. In dit opzicht rust er een bijzondere ethische verplichting op integratieve psychotherapeuten om in dialoog te treden met collega’s van diverse oriëntaties en op de hoogte te blijven van ontwikkelingen in het veld.
Een centraal uitgangspunt van integratieve psychotherapie is dat geen enkele vorm van therapie in alle situaties de beste of zelfs toereikend is. Integratieve psychotherapie bevordert daarom flexibiliteit in de benadering van problemen, maar streeft ook naar het handhaven van een standaard van excellentie in dienstverlening aan cliënten, in supervisie en in training. Wanneer integratieve therapeuten verschillende strategieën, technieken en theoretische constructen gebruiken bij het omgaan met specifieke situaties, gebeurt dit niet willekeurig, maar op een manier die zowel door klinische intuïtie als door een gedegen kennis en begrip van de problemen en de toe te passen interventies wordt geïnformeerd.
Uiteindelijk legt integratieve psychotherapie, terwijl het belang van het benadrukken van specifieke benaderingen of combinaties van benaderingen met betrekking tot specifieke problemen wordt bevestigd, de hoogste prioriteit bij die factoren die gemeenschappelijk zijn voor alle psychotherapieën, vooral de therapeutische relatie in al zijn modaliteiten.
Wat betreft de therapeutische relatie wordt echter bijzondere nadruk gelegd op het handhaven van een houding van respect, vriendelijkheid, eerlijkheid en gelijkheid ten opzichte van de persoon van de cliënt, op een manier die de integriteit en menselijkheid van zowel zichzelf als de ander bevestigt.
Integratieve psychotherapie bevestigt het belang van het bieden van een veilige omgeving waarin groei en genezing kunnen plaatsvinden in een intersubjectieve ruimte die mede is gecreëerd door zowel de cliënt als de therapeut.