Bonding psychotherapie
Ontwikkeling en Oorsprong
Bonding (Bindingsangst) Psychotherapie werd in de jaren 60 en 70 ontwikkeld door de Amerikaanse psychiater en psychoanalyticus Dr. Daniel Casriel. Het is een ervaringsgericht leerproces gebaseerd op het mobiliseren en uiten van diepe gevoelens, het ontwikkelen van positieve houdingen ten opzichte van zichzelf en anderen, en het leren en oefenen van nieuw gedrag. Een centrale observatie van Dr. Casriel is het belang van een biologisch verankerde menselijke basisbehoefte aan emotionele en fysieke nabijheid tot anderen. Casriel noemde deze basisbehoefte “bonding”.
De theorie van Bonding Psychotherapie is recent verder ontwikkeld door Dr. Konrad Stauss, gebaseerd op een integratie van de hechtingstheorie, de consistentietheorie (Grawe), modern neurologisch onderzoek en de proces-ervaringsmethoden van Greenberg en Elliot. Casriel’s basisbehoefte aan bonding werd uitgebreid met verdere psychosociale basisbehoeften: hechting, autonomie, zelfrespect, identiteit, fysiologisch comfort en plezier, en betekenis en spiritualiteit
Historische Ontwikkeling
Dr. Daniel Casriel ontwikkelde zijn methode over een periode van 20 jaar. Na zijn afstuderen aan de Cincinnati College of Medicine (1949), volgde hij een gevorderde opleiding aan het Columbia Psychoanalytic Institute bij Dr. Sandor Rado en Dr. Abram Kardiner.
De adaptieve psychodynamische benadering ontwikkeld door Rado en Kardiner had een grote invloed op Casriel. Freud’s leer over de pathologie van driften werd aangevuld en deels vervangen door de zorg voor de pathologie van conditionering. Casriel deed zijn trainingsanalyse bij Kardiner, een van de laatste levende personen die door Freud zelf werd geanalyseerd.
In zijn werk benadrukte Kardiner een antropologische benadering. Daarnaast werd Casriel zelf beïnvloed door zijn ervaringen en observaties tijdens een 18 maanden durend militair verblijf in Okinawa. Hij was onder de indruk van de ongecompliceerde houding van de inheemse bevolking van Okinawa ten opzichte van fysieke nabijheid met kinderen en volwassenen. Zijn ervaring in Okinawa vormde zijn wereldbeeld.
Toepassingsgebied
Bonding Psychotherapie is een methode die geschikt is voor individuen die hun emotionele competentie willen verdiepen en hun vermogen willen versterken om veilige hechtingen in hun relaties met anderen te ontwikkelen. Voor individuen met fragiele of bijzonder rigide ego-structuren, moet Bonding Psychotherapie alleen worden gebruikt in een klinische context en in een passend aangepaste vorm.
Praktische Toepassing
Bonding Psychotherapie vindt meestal plaats als groepstherapie. Er zijn veel verschillende contexten waarin Bonding Psychotherapie kan worden geïmplementeerd: in doorlopende, wekelijkse psychotherapiegroepen; als groeigerichte ervaringsgerichte weekend (of langere) workshops; en als een belangrijke of aanvullende behandelmethode als onderdeel van een klinisch programma in psychosomatische ziekenhuizen en residentiële programma’s voor drugsverslaving. Een typische Bonding Psychotherapie sessie duurt tussen de 2 en 3 uur; deelname aan een wekelijkse doorlopende groep kan kortdurend (3 tot 6 maanden) of langdurig (tussen 1 en 3 jaar) zijn. Grotere Bonding Psychotherapie groepen worden vaak geleid door twee therapeuten.